صفر 1386 ه ق در بده رجبانه سخت بيمار شد و از بستگان خود خواست كه او را به زادگاهش ببرند ، مردم او را به كهلوركلان از توابع ميانوالى بردند و سرانجام در 19 صفر 1386 ه ق / ژوئن 1966 م درگذشت . وى فردى خوش‌حافظه و پرهيزكار و درويش مسلك بود و به ادبيات عرب تسلط كامل داشت ، نظم و نثر را بىدرنگ مىنوشت و از شهرت دورى مىجست . فرزندان او عبارتند از : سيد ناصر الدّين حسين ؛ ضياء الدّين حسين و زين الدّين حسين . از شاگردان او بزرگانى چند مانند مولانا سيد محبوب على شاه ( خوشاب ) ؛ مولانا سيد محمد يارشاه ( عليپور ) ؛ مولانا محمد حسين ( جهانيان شاه ) ؛ مولانا اختر عباس ؛ مولانا سيد گلاب شاه ، مولانا سيد غلام عباس ؛ ميانوالى و خواجه محمد لطيف را مىتوان نام برد . محمد باقر لندى 1380 ه ق / 1962 م مولوى سيد محمد باقر شاه از سادات لندىكچى بود . بعد از اتمام تحصيلات ابتدايى و دروس فارسى در زادگاه خود به مطالعه و تبليغ پرداخت . وى سخنرانى ممتاز و خوش‌بيان بود و بعد از دوران جوانى به آموختن عربى مشغول شد و به عراق و ايران سفر كرد ، وى در بنكش به عنوان خطيبى ممتاز و فردى كه به مسايل فقهى وارد است شناخته شد . محمد باقر عليخان مشّاق 1323 ه ق / 1904 م نواب محمد باقر عليخان معروف به بنّه مشاق در نوابان اوده بود و در نزديكى حسينيه ميان الماس و املاك زياد در معالى خان سكونت داشت . وى فردى عالم و در علوم اسلامى ماهر بود و بزرگانى از جمله ميرزا محمد هادى « 1 » از محضر وى بهره مىجستند . در آخر عمر به رامپور رفت و نواب آنجا از وى به خوبى پذيرايى كرد . وى شاعر نيز بود و « مشاق » تخلص مىكرد . محمد باقر عليخان در 24 دسامبر 1904 م درگذشت .

--> ( 1 ) - محمد هادى ، فرزند حكيم محمد على كشميرى ( مؤلف نجوم السماء ) در سال 1882 م در لكنهو به دنيا آمد و در سال 1935 م وفات يافت .